Manifesto—Programa

Estatutos

— Militante comunista galego é detido e preso na Itália a meio dum espectacular operativo

— Todos-as coa loita do naval

— Polo dereito á autodeterminación das nacionalidades asoballadas!

— Comunistas e antifascistas xulgados pola lei fascista de partidos

— Á clase obreira, a todo o pobo galego

— O goberno do PP á caza dos comunistas

— Manuel Pérez Martínez (Arenas),
Secretario Xeral do PCE(r)

— Isabel Llaquet Baldellou
membro da Comisión Política do PCE(r)



ROMANCE DE CEGO Á CAÍDA DE
MANUEL PONTE
Preste atención a un caso que causou
rabia e dolor-he
a Manuel Ponte Pedreira
matárono a traición-he.

El veintiuno de abril-e,
cosa que nadie contaba,
houbo un combate en Fontao
que al verlo dolor causaba.

Estaba en casa segura
xunto cos seus compañeiros,
pero os rebeldes fascistas
copan eiras e palleiros.

A las seis de la mañana,
siendo noche todavía,
se preparan al momento
para atacar enseghida.

Comezado o tiroteo,
Ponte non ve mais saida:
tirarse fóra da casa
se quere salvar a vida.

Sabe que veñen por el
e que lla teñen xurada
por ser leal á República
e de ideas avanzadas.

Botouse fora dun chimpo
e correndo en descuberta
recibe un tiro nun brazo
xa na Fragha da Ribeira.

Xa o teñen localizado
e saben que está ferido.
Séguenlle o rastro de sangue
coma cás adoecidos.

Pra poder librarse deles
deixa parte do armamento
e ráese polo reghato
poñendo terra por medio.

Como todo o mundo sabe,
Manuel Ponte era valente
que na última aghonía
cargha o subfusil cos dentes.

Onda o reghato da Vila,
pola curva da Furoca,
de Fontao a Fontemouro,
á beira dunha cañota.

Coa roupa chea de sangue
(vermella é a súa bandeira),
coa vida que se lle escapa,
e a cara color da cera.

Alí o acopan os facistas,
sicarios da rebelión-he,
dándolle morte ó momento
con saña e sin compasión-he.

Simpatizantes e enlaces
despertan sobresaltados
e bótanse ós camiños
coa intención de avisalo.

Botan mau de pipos, ghoxos,
algho que topen na eira...
Ó cabo de media hora
Abellán parece unha feira.

A las diez de la mañana
hubo sus declaraciones,
a los hombres más valientes
se le arrojan los cojones.

Non hai nada que facer-he,
hai que renderse á evidencia,
Ponte morreu, mais con el-he
non se acaba a Resistencia.

Caeu Ponte no Fontao
da parroquia de Abellán-he,
unha compaña de mortos
vai berrando libertade.

Letra: Tradicional, Baldomero Iglesias Dobarrio e Xose Luis Rivas Cruz
Musica: Trad., arr. X.L.Rivas Cruz
(A Quenlla, Silencios na memoria, 2001)